#4 - Zdjęcie osoby do której masz ogromną słabość.

Cudowny uśmiech. Duże dłonie. Piękne zielone oczy w których można się zgubić. Pamiętam że lubi pierogi ruskie. Lubi też wypić. Jeździ nielegalnie na ryby. Cierpi na bezsenność podczas pełni. Lubi spacery. Dużo mówi, mało robi. Często się śmieje. Dużo pali. Uważa że świat jest kurwa dziwny. Dobrze wie, czego chce. Ma słabą orientację w terenie. Ciężki charakter. Trudny do ogarnięcia. Porównywałam go do kalafioru. Miękki z zewnątrz i coraz bardziej twardy ale za to lepszy i cudowniejszy w środku. Szkoda, że ten środek jest nie do zdobycia. Za dużo cięcia, trzeba mieć ostry nóż. Śmiał się z moich porównywań. Kupowaliśmy zdrapki. Uczyłam go włoskiego. Tyle czasu i niby nic... a jednak coś.

Nie wiem czy powinnam to tu wstawiać. Sama sobie robię krzywdę. Ale tak naprawdę to jedyna osoba która zniknęła od tak z mojego życia a tak naprawdę cały czas jest w moim sercu. Jemu nigdy niczego nie odmówię, do niego zawsze będę miała ogromną słabość. Mimo tego co się działo, mimo tego jakie słowa padły między nami zawsze gdy rozmawiamy czuję ciepło w jego głosie. Myślę, że on też tam w głębi ma do mnie jakiś sentyment, albo po prostu jest dobrym aktorem.

Był okres, że pisałam dużo o nim na blogu. Pierwsze miesiące: sierpień-wrzesień. 

Chciałabym wrócić do tamtego okresu. Było naprawdę cudownie. Najbardziej tęsknię za naszymi nocnymi rozmowami i za wspaniałymi miejscami które mi pokazywał. No i za komisem. Czasem tam wracam lub po prostu przechodzę obok i zatrzymuję się na chwilę żeby powspominać...

Mój ideał. Szkoda, że to duży dzieciak. Najbardziej opłakuję to, że straciłam tak cudownego słuchacza i rozmówcę.