Skąd mam mieć pewność, że to, co mówisz, jest prawdą skoro widzę błędy we wszystkim co robisz?

Nie. Nie potrafię. Muszę to napisać. Muszę coś powiedzieć bo nie mogę tego dalej tłumić w sobie. Mam problem z którym muszę się uporać. W sumie kolejny. Szukam wskazówek a ich nie ma. Już nie wiem co robić. Stoję przed lustrem i widzę tylko smutną dziewczynę. Jest niepewna. Nie warto przejmować się sprawami, które wiem, że już się nie zmienią. Zero starań z drugiej strony. Czuję, że muszę się od tego uwolnić. Już prawie oswoiłam się z tą myślą. Zamydlałam sama sobie oczy, myśląc, że tak jest idealnie. Jestem śmieszna. Otwieram oczy, przecieram je. Czas obudzić się z tego snu, który tylko wydawał się idealny. Walczę sama z sobą ale przegrywam tą walkę. Jestem jak piórko, w przenośni oczywiście. Fruwam wolno ale tak łatwo zmieść mnie na podłogę. Nie potrafię złapać oddechu. Duszę się gdy chcę coś powiedzieć. Nie muszę nic mówić a i tak się duszę. Muszę walczyć o każdy kolejny oddech. Nie poddawałam się, walczyłam o wszystko ale po co i o co? Sama nie wiem.