To chore, że tylko w ciemności tak naprawdę nigdy nie czuję się samotna.

Coś się kończy i coś się zaczyna. Nie w moim przypadku. Ja jak na razie stoję w miejscu. Jak zwykle. Wspomnienia mnie zżerają. Jestem zbyt słaba by to wszystko zostawić za sobą. Chciałabym wymazać ostatnie dwa miesiące z mojego życia, nie przeżyć tylu pięknych momentów, żeby nie mieć co wspominać. Wspomnienia to są dla mnie najgorsze rzeczy po rozstaniach. 

No i którą byłam? 51 z kolei? Jesteś dumny? Wiem, że prędzej czy później to przeczytasz. I mam nadzieję, że poczujesz się jak gówno. Że choć w małym stopniu przyznasz mi rację. Nie rozumiem jak można znaleźć tak szybko pocieszenie, tak szybko rozstać się z jakimikolwiek myślami, uczuciami i chwycić się tej pierwszej lepszej rzeczy którą ma się pod ręką. Po piętnastu minutach? Szczyt desperacji? Być może.

Złych nawyków nie da się wyzbyć tak łatwo. Zawsze Ci to powtarzałam.

I nie mogę uwierzyć jak z Twojego powodu mogłam wczoraj siedzieć przez pół studniówki za stołem i myśleć "dlaczego Cię tu ze mną nie ma?" teraz już wiem, że na to nie zasługiwałeś.

Mam nadzieję, że wyjdzie z mojego życia jeszcze szybciej niż w nie wszedł.
Będę żyć dalej. Jakoś. Żegnam.