Please please please... let me get what I want this time.

Pamiętajcie, jeśli w coś bardzo wierzycie, to coś się spełni.

Przeleżałam z Olą prawie każdy wieczór tego lata u mnie w ogródku wpatrując się w niebo, czekając na spadające gwiazdy. Widziałyśmy ich dużo, bardzo dużo. Nie wiedziałam, że to takie niesamowite zjawisko. Za każdym razem wypowiadałam to samo życzenie. Nie wiedziałam czy to wzmocni, przyspieszy jego spełnienie... przyznam, czasem miałam wątpliwości, śmiałam się z tego ale nigdy nie przestałam wierzyć.

To dość głupie, dziecinne, też tak myślałam ale po tym jak się wczoraj spełniło, uwierzyłam.

Spotkałam go. Tym razem to on mnie zawołał kiedy przeszłam obojętnie, to on mnie przepraszał. Kolana mi się ugięły, spodziewałam się spotkać wszystkich tylko nie jego. Przecież wyjechał.

Nie wiedziałam co powiedzieć, nie lubię kiedy ktoś mnie tak zaskakuje, miło zaskakuje. Inny człowiek którego nie znam, tak mi się bynajmniej w pierwszej chwili wydawało...

Nie będę udawać, że to na mnie nie zadziałało, że mi go nie brakowało, że nie tęskniłam. Gdyby czytał mi w myślach i zobaczył ile miejsca tam zajmuje, a raczej wtedy zajmował, to by się przestraszył. Ból mija, kiedy nauczymy się go znosić. Teraz rozgrzebał rany które pomału zaczęłam sklejać i sprawił, że są jeszcze większe. Z drugiej strony sprawił, że moje wewnętrzne szczęście powróciło. Czuję jak by wszystko powracało do początkowego stanu, kiedy wydawało się, że jest idealnie ale nie mogę się oszukiwać, już tak idealnie nie będzie. Jest ona.

 Pozdrawiam, E