Co boli? To, że muszę tkwić bezczynnie.

Wspomnienia stamtąd zawsze biorą górę nade wszystko i sprawiają, że uśmiech sam pojawia się na mojej twarzy mimo, że tak mocno boli.

Kilka dni przerwy miałam. Chodziłam do szkoły, choroba jeszcze całkowicie mnie nie dopadła ale czuję, że kulminacja nadchodzi. Mimo to dziś się nie poddaję. Ola ma urodziny, idziemy na piwo, poświrujemy troszkę więc muszę wytrzymać. Należy mi się po tak ciężkim tygodniu. Rozłożę się na cały dzień jutro, po sprzątaniu oczywiście. Co to byłaby za sobota bez sprzątania...?

Bawcie się dobrze, odsypiajcie weekend. Bierzcie przykład ze mnie.

Nie całuję, żeby nie zarazić. Za to mocno ściskam. E