Tak bardzo chciałabym, żeby jutro mogło się zmienić, żebym mogła dać Ci to co chcę Ci dawać i dostać to od Ciebie.

Tadaaaaam, no i oto to ta moja niespodzianka! Wczoraj udało mi się zrobić kilka zdjęć z których jestem bardzo zadowolona. Kiedyś nie lubiłam stawać przed obiektywem. Stałam zazwyczaj po jego drugiej stronie, zachwycając się moimi pięknymi koleżankami. Po pewnym bardzo trudnym i ciężkim okresie w moim życiu, kiedy postanowiłam coś ze sobą zrobić, mogę stwierdzić, że polubiłam siebie.

Interesuję się fotografią (to dość "modne" hobby pośród dzisiejszej młodzieży...) odkąd jako młoda, zbuntowana, można powiedzieć jeszcze dziewczynka, zaczęłam jeździć na koncerty. W tym okresie fotografia stała się dość ważna w moim życiu, bo tylko tak mogłam wspominać te szalone i niepowtarzalne noce pod sceną.

Wracając do szkoły codziennych spraw i w ogóle to szkoła pozwala mi zapomnieć o tym wszystkim. O tej całej chorej sytuacji między nami, którą nawet nie wiem jak mogę nazwać.

Milczę, gdy tak naprawdę chciałabym wysłać wiadomość, i nie tylko jedną. Ale przecież gdyby chciał to sam by napisał... najwyraźniej nie ma na to ochoty. A może on myśli tak samo jak ja? Dlaczego wstydzi się powiedzieć, że mu zależy? Dlaczego dziwi go to tak bardzo kiedy ja to mówię i szuka w każdym moim słowie drugiego dna, kiedy tak naprawdę go nie ma? Chce mi wmówić, że coś do niego czuję chociaż tak nie jest? Po tym jak odwołałam każde słowo, może on zaczął coś do mnie czuć. Mężczyźni sami nie wiedzą czego chcą.

Dobra, koniec pier*olenia. Zdecydowanie za długi post. Przepraszam. 

Pamięta ktoś z was starego, oldschool-owego frumenta? Ja osobiście uwielbiam smak jabłko-mięta. Jestem ogromną miłośniczką tymbarków, jednak specyficzny smak frumenta nic nie zastąpi. Rzadko spotykany, jednak nadal niezastąpiony robi furorę i ma swoich fanów. Lubicie?

Buziaki, E