Powiedz, że potrzebujesz mnie z każdym dniem bardziej. Nigdy nie pozwól mi odejść, po prostu każ mi zostać.

Pamiętam jak zobaczyłam Cię pierwszy raz. Uśmiechałeś się. Iskrzyłeś się jak nowa dziesięciocentówka.

Wiem, że Lana Del Rey przypomina Ci o mnie. Wiem, że wszystkie "smuty" Ci przypominają. Wiem też, że długo beze mnie nie wytrzymasz. Zresztą ja bez Ciebie też.

W tym wszystkim co było, coś poszło nie tak. Z czegoś zrezygnowaliśmy. Coś straciliśmy, o czymś zapomnieliśmy, pozwoliliśmy aby to coś uciekło, wypadło nam z rąk w momencie kiedy chcieliśmy żeby było jak najbliżej nas. 

Ty nie jesteś już tym który uśmiecha się przy moich słowach a ja nie jestem tą która płacze przy Twoich. Każde Twoje słowo wywołuje u mnie dreszcz. 

Oboje zdajemy sobie z tego sprawę. Zgubiliśmy siebie. Oddaliliśmy się. Ale to w pewnym sensie sprawiło, że jesteśmy jeszcze bliżej siebie. Odwróciliśmy się od siebie, ale nadal się poszukujemy. Ty mnie szukasz? Ja Ciebie szukam ale nie mogę Cię znaleźć. Nie wiem gdzie jesteś. Nie wiem gdzie są Twoje dłonie, Twoje oczy, Twoje myśli. Wszystko nadal skupione na mnie?

Trzymaliśmy się za ręce i mówiliśmy, że nigdy nie przestaniemy. Ile dni temu? Kilkanaście? Wiedziałam, że my też będziemy mieli koniec. Wszystko ma swój koniec. Ale są też powroty. Więc czego nam teraz brakuje? Jaki mamy problem? Czego potrzebujemy, żeby znów zacząć iść obok siebie? Zgubiliśmy siebie. Ja zgubiłam Ciebie, Ty zgubiłeś mnie. JA CIEBIE. A Ty mnie? Gdzie się znów spotkamy? Kiedy? To jest koniec? Nie chcę.

Jesteśmy w przeciwległych końcach średnicy pewnego okręgu. Oddaleni od siebie o lata świetlne. Zbyt niedojrzali i dumni żeby się znów odnaleźć. Mamy wyjść z tego okręgu? Zniszczymy go? Może wejdźmy do środka i spotkajmy się tam... hm?