Panie losie, daj mi kogoś kto nie zmąci wody w mym stawie.

Idę do przodu, nie chcę się już cofać, bo pluję sobie w brodę, że już dawno tego nie zrobiłam. Teraz może już miałabym to wszystko za sobą i byłabym z kimś na nowo szczęśliwa. Może. Tak trudno teraz znaleźć kogoś. Nie chce znów tkwić w czymś takim. Nie chcę też być sama. Ale po co szukać na siłę? Miłość nie jest dla mnie. Tak trudno jest być samemu po roku czasu bycia z kimś. Bywało różnie, pięknie, zwyczajnie, trudno, ale jakoś tam było. Zawsze wiedziałam, że mam kogoś obok siebie. Teraz całkiem obcy dla siebie ludzie. Wręcz nienawidzący się nawzajem. To prawda, że od miłości do nienawiści jest bardzo blisko. Chciałam się jej wyzbyć, ale nie pozostawił mi wyboru. Pożądanie i chemia czasem nie wystarczą. Miłość to coś więcej. Szacunek, zaufanie. Mam gorsze chwile, tak jak teraz. On pewnie też ma. Przetrwam je i będzie dobrze. Zaczynam żyć. Żyje z głową. Myślę o sobie. Bawię się, wychodzę. Jestem ładna. Tak myślę. Faceci się do mnie uśmiechają nagminnie, ale mi brakuje tylko tego jednego uśmiechu. 

Może wracam na stałe. W końcu nikt nie będzie kontrolował i oceniał tego co piszę.